O Gün ve İçimdeki Karışık Duygular
Kayseri’nin sabahları hâlâ soğuk, rüzgâr yüzüme vuruyor ve ben elimde kahvem, pencereden dışarı bakarken bir yandan telefonuma göz atıyorum. Dün gece fark ettim; Ahmet’in Instagram’da beni engellediğini. İlk başta inanamadım. “Belki yanlışlıkla olmuştur,” dedim kendi kendime, ama birkaç kez kontrol ettim ve gerçekten engellenmiştim. Profil resmi… artık görünmüyordu. İçimde bir boşluk açıldı, sanki bir parçam kesilip alınmış gibi hissettim.
Profil Resmi ve Boşluğun Yansıması
Eskiden Ahmet’in profiline baktığımda gülümsemesini görmek bile günümü güzelleştirirdi. Ama şimdi, sadece boş bir alan. Bir kareye sığdırılmış mutluluk, artık yok. İnstagramda engelleyen kişinin profil resmi görünür mü? sorusunu düşündüm; cevap basit: hayır, görünmez. Ama görünmemesi, hissettirdiği acıyı azaltmıyor. Tam tersine, her boş kare bana “Artık senin dünyamda yok” diyordu.
Küçük Bir Anı, Büyük Bir Etki
Dün gece yatmadan önce telefonda gezinirken onun eski paylaşımlarına göz attım. Eskiden attığı fotoğraflar, hikâyeleri… Hepsi gözümün önünde, ama bir tıkla erişilemez hale gelmişti. O an, kalbimde garip bir sızı hissettim. Bir yandan onu hatırlamak istiyor, bir yandan da görmemek gerektiğini biliyordum. Gözlerim doldu, ama ağlamadım. Ağlamak yerine, duygularımı bir kenara koyup bir günlük sayfasına döktüm. “Ahmet, neden böyle oldu? Neler değişti? Ben hâlâ buradayım, ama sen yoksun,” yazdım.
Hayal Kırıklığı ve İçsel Konuşmalar
Kayseri sokaklarında yürürken, insanların yüzlerine bakıyorum ve içimden “Belki o da üzülüyordur,” diye geçiriyorum. Ama biliyorum, engellemek bir karar ve bu karar onun tarafında bir bitiş demek. İçimde hem bir boşluk hem de bir merak var. Neden engelledi? Neler hissetti? Bunları bilememek, insanın kendi kendisiyle yüzleşmesini gerektiriyor.
Umudun Küçük Kıvılcımları
Ama ben hâlâ umut ediyorum. Belki bir gün, hiçbir sosyal medya engeli olmadan konuşabiliriz. Belki bir mesaj, küçük bir selam, ya da bir gülümseme… Bunlar için bekliyorum. Instagram’da engelleyen kişinin profil resmi görünmese de, hatıralar, paylaşımlar ve birlikte geçirdiğimiz zamanlar hâlâ zihnimde canlı. Ve işte o anlar, bana umut veriyor.
Günlük Tutmanın Sihri
Günlük tutmak, duygularımı doğrudan ifade etmenin tek yolu. Kayseri’nin rüzgârlı akşamında oturup, kahvemi yudumlarken yazıyorum: “Belki de her şeyin bir nedeni var. Belki ben de onun gibi bir gün bir kararı alacağım ve bu, ikimiz için iyi olacak.” Bu yazılar, duygularımı tanımlamama, anlamlandırmama ve onlarla başa çıkmama yardımcı oluyor.
Kapanış Duygusu
Instagram’da engellenmiş olmak, sadece bir profil resminin kaybolması değil; küçük bir kopuş, bir dönemin bitişi. Ama her bitişin içinde yeni başlangıçlar saklı. Ben hâlâ buradayım, hâlâ duygularımı yaşıyorum, hâlâ yazıyorum. Ve belki bir gün, engellenen profil resmine bakmadan, tüm hislerimi, anılarımı ve umutlarımı bir kenara bırakmadan, gerçek bir gülümsemeyle devam edebileceğim.
İçimdeki karmaşa, hayal kırıklığı ve umudun karışımıyla dolu bu sabah, bana hayatın ne kadar kırılgan ve aynı zamanda ne kadar değerli olduğunu hatırlatıyor. Her boş kare, her görünmeyen profil resmi, aslında bana duygularımı hatırlatıyor. Ve ben, Kayseri sokaklarında yürürken, kalbimle birlikte yazmaya devam ediyorum.